Το “δίχτυ” του Αρακαζού

,
Αποστόλης Λάμπος, Άρης Μεσσίνης

Έχουν περάσει αρκετές μέρες από την επιστροφή στην Ελλάδα. Από την Βραζιλία. Τί λέω; Πήγα Βραζιλία; Πως γίνεται κάτι τόσο αληθινό, να μοιάζει σαν όνειρο; Είναι δύσκολο να ξυπνήσω ακόμα. Ακόμα κι η ώρα με μπερδεύει. Το κείμενο το γράφω μετά τα μεσάνυχτα. Απόγευμα στο Αρακαζού. Ώρα για βόλτα. Πριν αρχίσω όμως θέλω να εξομολογηθώ πως μου είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρω σε μερικές γραμμές τις εικόνες που κατακλύζουν το μυαλό και την ψυχή μου.


Ευτυχώς ήταν δίπλα μου ο Άρης Μεσσίνης. Ο καλός φίλος και φωτορεπόρτερ του Γαλλικού πρακτορείου ειδήσεων. Πατήστε google αναζήτηση το όνομά του και θα καταλάβετε το πόσο τυχερός ήμουν που με βοήθησε να αποτυπώσω κάποιες στιγμές. Στιγμές από το Αρακαζού. Την περιοχή που για μένα και όσους συναδέλφους βρεθήκαμε στην Βραζιλία θα σηματοδοτεί το δικό μας Μουντιάλ του 2014. Ένα άλλο Μουντιάλ. Αγνό. Χαμογελαστό. Και καθαρά ελληνικό.


stg


“Somos Todos Gregos”! “Είμαστε όλοι Έλληνες”, έλεγαν οι κάτοικοι του Αρακαζού και έλαμπαν από χαρά που η Εθνική μας ομάδα έβαλε την πόλη τους στον χάρτη του Μουντιάλ.


EVANHOK


Όπως από χαρά έλαμπε και ο καλύτερος μου φίλος. Ο Εβάνιο. Ή αλλιώς “Βαγγέλης” όπως τον αποκαλούσα εγώ. Το τουριστικό μαγαζί του, με την μπάντα που έπαιζε Vorro (Φόχο) έγινε το στέκι μου. Δεν συνεννοηθήκαμε ποτέ με την γλώσσα. Παρά μόνο με το χαμόγελο. Και με λίγη ποδοσφαιρική διάλεκτο: “Μποταφόγκο;” του έλεγα. “Νο, Cruzeiro” μου έλεγε. “Rivaldo” του έλεγα και παηγυριζε. Στο “Gilberto Silva” με αγκάλιαζε από συγκίνηση. Στο “Caipirinha” ή “Caipiroska” τον αγκάλιαζα εγώ.


MARYK


Τα κοκτέιλ μας τα έφτιαχνε η Μαίρη. Με την καθοριστική συμβολή του αυθεντικού της χαμόγελου ως συνταγή της επιτυχίας.


MARY1


Μα για σταθείτε. Είμαστε στην Βραζιλία. Στο Αρακαζού. Με ένα χιλιόμετρο παραλία. Η μπάλα που είναι; Η μπάλα είναι στην βρεγμένη άμμο. Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά είδα με τα μάτια μου, αυτό που χρόνια άκουγα ή έβλεπα στο χαζοκούτι. Ταλέντα αυθεντικά. Μπαλαδόφατσες της παραλίας, εραστές της μπάλας και του ήλιου. Με δοκάρια δυο καρύδες. Και με έπαθλο στο γκολ, τα επιφωνήματα των περαστικών.


BRAZIL-FBL-WC-2014-FEATURE


BRAZIL-FBL-WC-2014-FEATURE


BRAZIL-FBL-WC-2014-FEATURE


BRAZIL-FBL-WC-2014-FEATURE


BRAZIL-FBL-WC-2014-FEATURE


Στην παραλία του Αρακαζού δεν έβλεπες μόνο μπάλα. Τα κύματα του Ατλαντικού δεν προσφέρονταν για ανέμελο κολύμπι. Δελέαζαν όμως τους ντόπιους σέρφερ. Με σανίδες παραμάσχαλα έψαχναν την στιγμή. Χωρίς ποζεριές. Απλά για να δαμάσουν το κύμα. Νίκη!


SURFK


Κι όταν οι αθλοπαιδιές ανοίγουν την όρεξη, η απάντηση είναι απλή και αποτελείται από δύο λέξεις. Καρύδα και Ασαΐ. Το νερό της Καρύδας συνδυασμένο με το φρούτο Ασαΐ, αποτελούν ένα πλήρες γεύμα που σου προσφέρει όλα όσα χρειάζεται ο οργανισμός για το υπόλοιπο της μέρας. (Σα να το γράφω σε περιοδικό διατροφής ε;). Κάπως έτσι μου τα περιέγραψε και η φίλη μου η Μαρσέλα και ο φίλος μου ο Άλισον, που ήταν σερβιτόρος στο μαγαζί του Εβάνιο (κατ’ εμέ Βαγγέλη).


- Άρη, πάμε για καρύδα και Ασαΐ;
- Φύγαμε!


Για Καρύδα στου Έντο, που στην αρχή κοιτά με βλέμμα φοβισμένο εμάς τους ξένους. Ένα χαμόγελο, κι αμέσως βγάζει στο μαχαίρι όλη του την τέχνη. Τρεις κινήσεις, ένα καλαμάκι και… τη δροσιά της να’ χεις!


COCO4


COCOK


Η Ντιάνα μας πρόσφερε το καλύτερο Ασαΐ. Το μωβ φρούτο, που το πολτοποιούν σε ένα μηχάνημα σαν αυτά του παγωτού μηχανής. Έντονη γεύση. Απαραίτητη η μπανάνα ή η φράουλα, η σαντιγύ ή το μπισκότο, η σοκολάτα.


ACAIK


ACAI1


ACAI3


Χορτάσατε; Εγώ όχι. Γέμισα όμως από όμορφα συναισθήματα. Πήρα μαζί μου στην Ελλάδα αληθινά χαμόγελα. Δεν διατείνομαι ότι οι Βραζιλιάνοι είναι οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου και ούτε θέλω να βάλω ταμπέλες. Όμως οι δεσμοί φιλίας που δημιουργήθηκαν στο Αρακαζού, η φιλοξενία των απλών αυτών ανθρώπων που ξέρουν να ζουν με τα λίγα χωρίς να επιζητούν τα πολλά, εμπλούτισαν την εμπειρία του ταξιδιού μας και έκαναν πιο γλυκιά την όποια ταλαιπωρία.


Μας είχαν τρομάξει πριν πατήσουμε Βραζιλία. Το “δίχτυ” μας έλεγαν. Το δίχτυ των εγκληματιών που βγαίνουν από τις φαβέλες και τρομοκρατούν και κλέβουν και δε διστάζουν να σε μαχαιρώσουν. Προσέχαμε ομολογουμένως πολύ. Ωστόσο στο Αρακαζού, στο Μπέλο Οριζόντε, στο Νατάλ, στην Φορταλέζα και στο Ρεσίφε το μόνο “δίχτυ” που νιώσαμε, ήταν αυτό της καλοσύνης, της αγάπης και της φιλοξενίας. Πως αλλιώς να χαρακτηρίσω τα δάκρυα της μικρής Μάουρα Σίλβα όταν έφευγε η Εθνική;


ÁÍÁ×ÙÑÇÓÇ ÅÈÍÉÊÇÓ ÁÍÄÑÙÍ ÃÉÁ ÔÏ ÑÅÓÉÖÅ (ÌÏÕÍÔÉÁË 2014)


Τί άτιμος που είναι ο χρόνος; Σαν γροθιά στο στομάχι. Σου φέρνει ωραίες στιγμές και ξαφνικά στις παίρνει πίσω. Δίνοντας έτσι πολύ μεγαλύτερη αξία σε μια όμορφη εμπειρία. Κι ας σε στεναχωρεί το τέλος της. Σε τέτοιες περιπτώσεις συνειδητοποιεί κανείς πως όντως τα ωραία κρατάνε λίγο.


Πως αλλιώς να νιώσω όταν o Εβάνιο μας έλεγε ότι κάναμε λίγο πιο όμορφη την καθημερινότητα στο Αρακαζού; Ευγνωμοσύνη μόνο στο Αρακαζού και τους κατοίκους που γνωρίσαμε.


news 027


DAY 6-10 234


DAY 11 007


COCOME


COCO1


MARY2


news 025


BRAZIL-FBL-WC-2014-FEATURE


COCO2


ARAME


BRAZIL-FBL-WC-2014-FEATURE


Το κείμενο αυτό δεν θα είχε κανένα νόημα χωρίς τις “λέξεις” του Άρη Μεσσίνη. Σ’ ευχαριστώ


ara 107


Κείμενο: Αποστόλης Λάμπος, Φωτογραφίες: Άρης Μεσσίνης